Welkom
Wil die straat dood lopen?
Wil dat uitzicht werkelijk loos zijn?
Ik geloof er niets van!

Per heden schrijft Blanchefort  hier geen logs meer.

Wil je Blanchefort blijven volgen; ga dan naar deze plek.

Blanchefort is over veel zaken verdrietig dan wel ontstemd. De lijst is lang en ik zal de lezer van dit schrijven niet vermoeien en slechts een paar voorbeelden noemen.

Zo is daar het feit dat de automobielen steeds groter worden en de parkeerplaatsen steeds kleiner, de inparkeertechniek van de bestuurders nog slechter aan het worden is dan die al was en dat het aantal voertuigen per huishouden alleen maar lijkt te stijgen. Optrekken bij stoplichten is ook zoiets. Niet dat Blanchefort een snelheidsduivel is maar de traagheid waarmee de gemiddelde chauffeur in dit land optrekt is ronduit triest te noemen. Invoegen en uitvoegen is ook een techniek die een gemiddelde Nederlandse bestuurder niet beheerst en dat geldt trouwens ook voor het houden van afstand. Daarnaast kan ook nog genoemd worden het niet ontsteken van lichten in tunnels, het rechts inhalen, het uitdelen van middelvingers en het geven van vuile blikken. Om over “zonder te kijken een bepaalde handeling verrichten” maar te zwijgen.

Maar er zijn natuurlijk meer zaken; een TBS’er die tijdens verlof voldoende ruimte krijgt om te recidiveren en te vluchten, een salafist die uit overtuiging weigert een Westerse vrouw de hand te schudden en later in het gelijk wordt gesteld dat hij een ongelijke behandeling kreeg toen hem dat niet in dank werd afgenomen door zijn werkgever. En die vrouw dan, wordt die dan ook niet ongelijk behandeld?

Warm bier en koude soep, vaders die hun eigen kinderen verkrachten terwijl moeders het weten, zwakzinnige mannen die landen mogen besturen, mensen die hun mistlamp aansteken bij een klein beetje regen, Jacques Ansems, landen die afhankelijk zijn van voedselhulp van andere landen omdat de bevolking anders omkomt van de honger maar die wel geld genoeg hebben voor de ontwikkeling van een kernwapen, kinderen die alleen nog maar kunnen communiceren via MSN, het Nederlands Elftal, de nooit eindigende discussie op het werk over het niet goed presteren daarvan, een oude man in Rome die er nu mee komt dat het begrip “in Limbo” na eeuwen misschien maar eens afgeschaft moet worden, R&B, mannen die de wc-bril niet omhoog doen vóór het plassen en hun handen niet wassen ná het plassen en even zo vrolijk in hun neus peuteren voordat ze jou de hand schudden, Natasia, vergadercultuur, moeders die hun eigen vaders verkrachten terwijl de kinderen het niet weten en meer van die dingen kunnen Blanchefort ook een naar gevoel geven.

Maar een mooie lucht doet dat gevoel meteen weer verdwijnen; deze lucht zagen we tijdens onze laatste avond in Vieux Boucau.

Kim Jong-il is er één van en Blanchefort is al druk bezig met het slijpen van de zwaarden.

Wat vind jij dat er moet gebeuren?

“Gelukkig, jij mag ook mee want ik lees hier dat huisdieren toegestaan zijn.”

Sommige grappen moeten gewoon gemaakt worden en deze is er één van. Iedere keer als ik het ergens zie staan zeg ik het tegen La Dame en/of zij tegen mij; de kunst is natuurlijk om het eerder te zeggen dan de ander dat doet. Deze keer lees ik het in de beschrijving van het hotel in de Belgische Ardennen waar we in november een weekend zullen vertoeven. Een voormalige watermolen uit de zeventiende eeuw waar gastronomisch genoten kan worden; daartegen kan ik geen nee zeggen.

Behalve die huisdieren worden er nog meer faciliteiten genoemd als bar, familiekamers, kamers voor minder validen, rookvrije kamers, tuin, terras, kranten enzovoorts. Het hotel ligt aan “een snelstromend riviertje waar de Forel nog steeds tegen de stroom zwemt.”

“Homovriendelijk” is ook een van de dingen die in het lijstje genoemd worden en ik ben even beduusd want dit is de eerste keer dat ik zoiets zò expliciet bij “faciliteiten” zie staan.

Betekent dit dan dat dit hotel niet heterovriendelijk is en moet ik me dan zorgen maken of ik wel de juiste plek heb gekozen?

Wat als je blind of doof bent of moslim (of de combinatie daarvan); zullen ze dan niet vriendelijk zijn tenzij je een homo bent? Wat als jij wel homo bent maar je huisdier hetero is?

Krijgen homo’s met homosexuele huisdieren een voorkeursbehandeling en blijken we dadelijk omringd door leernichten met poedels die roze strikjes dragen?

Kan iemand vertellen wat deze term betekent?

Op weg naar een eetgelegenheid komen we langs een slagertje. Ik heb iets met slagertjes; hoe kleiner de winkels zijn hoe mooier ik het vind en ik neem er dan ook altijd even de tijd voor om naar binnen te gluren.

We zijn in Bayonne en nemen als lunch het menu van de dag; roerei met zalm gevolgd door lever met boontjes en friet en als nagerecht kaas. Voor tien euro kun je je daar niet een buil aan vallen. Op het verzoek van La Dame om extra mayonaise bij de friet zegt de jongeman die ons bedient dat dat ècht niet kan; het zou zonde van de huisgemaakte friet zijn. De bijna verontwaardigde manier waarop hij het zegt doet ons hard lachen en hij lacht hartelijk mee; het is allemaal lekker ontspannen en als de friet dààr is moet La Dame ook toegeven dat die zonder de saus heel erg lekker is.

Aan het tafeltje naast ons zit een Engels stel op leeftijd. De man vraagt honderduit aan de ober over wat er allemaal in de omgeving te bekijken is. “Is dit de moeite waard om te bezoeken…Kunt u iets vertellen over …Ik heb gehoord dat…Klopt het dat…?” Tegelijkertijd met die van ons lijkt de broek van de ober af te zakken wanneer de Engelsman vraagt of Marseille de moeite waard is om te bezoeken.

Dat is 700 kilometer van Bayonne en de ober zegt dat hij daar niets over kan zeggen omdat hij die stad niet kent. Na het vertrek van de Engelsen maakt de ober er nog een opmerking over naar de bazin en kunnen wij ons lachen ook niet meer inhouden.

“Valt me nog mee dat ze niet vroegen of Parijs de moeite waard is!” zegt La Dame en de man knikt en heft zijn handen ten hemel.

De oude grappenmaker, die nu in Rome woont, zou ook een gedeelte uit het getuigenverslag van Albert van Aix over de eerste kruistocht hebben kunnen voorlezen tijdens zijn laatste bezoek aan Duitsland.

“At the beginning of summer in the same year in which Peter, and Gottschalk, after collecting an army, had set out, there assembled in like fashion a large and innumerable host of Christians from diverse kingdoms and lands; namely, from the realms of France, England, Flanders, and Lorraine. . . .

I know not whether by a judgment of the Lord, or by some error of mind;, they rose in a spirit of cruelty against the Jewish people scattered throughout these cities and slaughtered them without mercy, especially in the Kingdom of Lorraine, asserting it to be the beginning of their expedition and their duty against the enemies of the Christian faith.

This slaughter of Jews was done first by citizens of Cologne. These suddenly fell upon a small band of Jews and severely wounded and killed many; they destroyed the houses and synagogues of the Jews and divided among themselves a very large, amount of money. When the Jews saw this cruelty, about two hundred in the silence of the night began flight by boat to Neuss. The pilgrims and crusaders discovered them, and after taking away all their possessions, inflicted on them similar slaughter, leaving not even one alive.”

Source:

August. C. Krey, The First Crusade: The Accounts of Eyewitnesses and Participants, (Princeton: 1921), 54-56

Omdat ik vlak voor de vakantie een keer vergeten ben mijn horloge af te doen voor het douchen besluit het klokje in Frankrijk van verdere activiteit af te zien en ook al ziet Blanchefort tijd als een relatief iets; een nieuwe horloge zal er toch moeten komen. In het naburige stadje is een markt waar ik er een koop voor vijf euro en het is niet echt een verrassing dat dit horloge het al na een paar dagen begeeft.

Leclerc is onze favoriete supermarkt in Frankrijk; iedere keer kijken we onze ogen weer uit wat daar allemaal te krijgen is. Er is ook een juwelier dus daar gaan we naar toe en we vinden een horloge dat er leuk uit ziet. Het is echter te groot en het meisje achter de toonbank zal een schakel verwijderen. Na talloze pogingen zonder resultaat (op een gegeven moment hamert ze willekeurig op het klokje) vraagt ze of we nog andere boodschappen te doen hebben. Dat is het geval dus dan doen we dat maar eerst; wellicht voelt zij zich dan wat minder ‘op de vingers’ gekeken.

Maar als we een uur later weer bij haar zijn geeft ze ruiterlijk toe dat het haar niet lukt en we besluiten naar een andere Leclerc te gaan. Daar vinden we een ander horloge dat beter bij me past en een vrouw achter de toonbank die zulk een elegante uitstraling heeft dat ik er stil van word. Opeens kan ik geen normale zinnen meer formuleren en het dichtklikken van het horloge lukt mij ook niet meer; de mooie vrouw moet daarbij helpen en La Dame vindt dat allemaal erg vermakelijk want Blanchefort is veranderd in een hulpeloos kind.

Ook dit horloge is te groot en de vrouw haalt vakkundig een schakel weg.

Terug in het huisje kom ik er achter dat ze vergeten is om de weggehaalde schakel in het tasje te doen en La Dame zegt: ”Dat heeft ze natuurlijk expres gedaan. Nu moet je terug gaan en kun je nog even van haar genieten!” Mijn antwoord is dat ik het ook heel erg naar vind om weer terug te gaan en ik beloof dat ik dan ook een cadeautje voor La Dame zal kopen om het leed te verzachten.

Met juwelen is het tè gevaarlijk om zo maar iets voor iemand te kopen dus uiteraard gaat La Dame de volgende dag mee terug naar Leclerc om de schakel op te halen en iets moois uit te zoeken. Ik weet niet meer wat mijn antwoord was op de vraag van de vrouw of we speciaal hiervoor waren teruggekomen. Ze vertelt dat ze (na ontdekking) de hele winkel had afgelopen om ons alsnog te vinden.

Als Blanchefort ergens stil van kan worden is het wel zoiets.

Al met al heeft La Dame de Blanchefort vijf ringen aan verschillende vingers zitten dus we nemen er de tijd voor om een ring te kiezen die bij de andere ringen past; misschien moeten er wat verschuivingen plaats vinden.Meerdere keren heb ik tegen La Dame gezegd dat ze wellicht te veel ringen draagt en dat vertelt zij ook aan de vrouw achter de toonbank.

Wat er dan gebeurt is fenomenaal. Alle elegantie achterlatend wordt de uitdrukking van de vrouw zeer gedecideerd en onverbiddelijk en zij zegt: “Jamais! Een vrouw komt juist vingers te kort!”

Weer terug in het huisje blijkt ‘de schoenentas’ van La Dame vergeten te zijn en nu begrijp ik ook waarom de auto zo licht voelde en we zo hard konden rijden.

Voor haar is het natuurlijk een vreselijk iets; ze heeft alleen het paar schoenen aan haar voeten, badslippers en tennisschoenen. (Die laatsten zaten gelukkig in ‘de sporttas’.)

De volgende dag kopen we uiteraard een paar schoenen en het moet gezegd; Blanchefort heeft zeer grote bewondering voor zijn Dame dat zij een vakantie heeft kunnen doen met slechts twee paar schoenen.

Zo sneu vind ik het dat ik haar deze keer meer kleding laat kopen dan normaal het geval zou zijn en de auto is op de terugweg dan ook zwaarder beladen dan op de heenweg.

We zijn aangekomen op de eerste camping en nadat de auto is uitgeladen is La Dame de Blanchefort in het huisje druk doende met het uitpakken van haar garderobe en sta ik op de veranda om een eerste indruk van de omgeving te krijgen; er zijn hier vele mooie bomen om naar te kijken.

Dat komt goed uit want behalve een zeer uitgebreide verzameling kleding neemt La Dame ook altijd een (wellicht nog grotere) verzameling schoenen mee op reis.

Het merendeel van de vrouwen schijnt iets met schoenen te hebben.

“Autocentrum Dijkdam. Hiervoor hadden jullie een Saxo en jullie naam heeft iets Portugees.”

Deze woorden spreekt een man die op een mountainbike is komen aanrijden en hij blijkt monteur geweest te zijn in de garage waar we onze auto hebben gekocht en lieten onderhouden. Thans bestaat die garage niet meer en werkt hij bij een ander bedrijf in een naburig dorp. Hij staat nog een paar dagen op deze camping en zal dan weer terug gaan naar Nederland.

La Dame komt erbij staan en we praten wat over en weer en hij geeft zijn telefoonnummer met de opmerking: ”Bel maar als er iets aan de auto gedaan moet worden.”

Dat beloven we te doen en we gaan terug in het huisje.

Daar doen we een gruwelijke ontdekking.

Het is net of we in een horrorverhaal terecht gekomen zijn…